O twórcy Manhole w Internecie niestety nie ma wielu informacji, manga ta też nie jest zbyt popularna. Chyba ze względu na treści jakie zawiera, została wydana tylko w kilku krajach. Na ten komiks natknąłem się szukając kryminału i udało mi się trafić chyba w dziesiątkę.

Japonia, miasto Sasahara, czasy współczesne. Ze studzienki kanalizacyjnej wychodzi nagi, okrwawiony mężczyzna. Ludzie są zdziwieni, nieznany natyka się na studenta, którego obryzguje krwią z ust, po czym umiera odepchnięty na kamień przez studenta. Młodzieniec ucieka z miejsca zdarzenia, zostawia jednak na nim przez przypadek telefon komórkowy. Na miejscu zjawia się policja, która bada to niecodzienne wydarzenie. Śledztwo prowadzi funkcjonariusz Mizoguchi Ken i młodsza funkcjonariuszka Inoue Nao, którzy są głównymi bohaterami mangi, choć w tym komiksie nacisk idzie na historię, a bohaterowie to tło. Wracając do rzeczy, po badaniach laboratoryjnych okazuje się, że w ciele mężczyzny znajduje się duża ilość chloroformu, czyli środka usypiającego, dodatkowo w czasie autopsji z lewego oka mężczyzny zostaje wyciągnięty pasożyt, który przypomina tasiemca. Okazuje się, że student również został zakażony. I tak oto przechodzimy do sedna fabuły! Służby państwowe starają się zminimalizować ryzyko zakażenia się tym czymś i odnalezieniu kogoś, kto za tym stoi.

W mandze nie ma w zasadzie dłuższych wątków pobocznych, w końcu to krótki komiks. Oczywiście akcja czasem odbiega od głównego wątku, żeby urozmaicić czas czytelnikowi. I tak np. posiadacz mangi ogląda sobie uprawiających seks ludzi. W tym miejscu warto zahaczyć o to, że w komiksie jest wiele scen obrzydliwych, brutalnych czy erotycznych pozbawionych cenzury, dlatego oficjalnie jest on przeznaczony dla osób dorosłych.

Brakuje trochę elementów błyskotliwej psychologicznej bitwy między dobrymi a złymi, co widzimy np. w Death Note. Umiejętności dedukcyjne głównych bohaterów też nie są zbyt wielkie, nie mamy przedstawionych żadnych genialnych pomysłów. Powiedziałbym, że wszystko, co zostało przedstawione w mandze, mogłoby mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości, co czyni tę mangę realistyczną.

Co do postaci, to spotykamy się głównie ze służbami mundurowymi. Są to przeróżni policjanci i naukowcy, zazwyczaj jednak wymawiają parę zdań i na tym ich rola się kończy. Ciekawym bohaterem pobocznym jest szef komendy głównej – Koizumi. Przez tę postać autor potrafi rozluźnić napięcie czy nawet rozbawić. Ktoś może pomyśleć, że głupotą jest rozluźnianie napięcia w mandze kryminalistycznej. Moim zdaniem Tetsuya Tsutsui, czyli autor, nie chce budować zbyt dużego napięcia u czytelnika, ponieważ manga jest bardzo prosto zbudowana i dany czytelnik mógłby się zawieźć.

Ogólna akcja zostaje przedstawiona od strony wyżej wspomnianych: Mizoguchiego Kena i Inoue Nao. Funkcjonariusz Ken jest doświadczonym policjantem, a Inoue to jeszcze młoda dama, która dopiero uczy się swego zawodu. Ken kojarzy fakty związane ze sprawą i to właśnie on ma największą szansę wpadnięcia na trop. Policjant i policjantka prawie cały czas są nierozłączni i występują przez całą mangę oraz odgrywają w jej fabule priorytetowe role.

Najbardziej w Manhole podobały mi się ilustracje. Autor jest po prostu genialnym rysownikiem, potrafi przedstawić akcje za pomocą samych szkiców. Dialogi oczywiście się pojawiają, ale jak na mangę kryminalną, jest ich bardzo mało, a to sprawia, że dzieło mocno wciąga. Realistyczne obrazki, dopiski przy ludziach i specjalistyczne urządzenia budują klimat. Kontury nie są wyróżnione, tło zostaje tak dopasowane, żeby było widać co jest naszkicowane. Dość często dostrzegamy dokładne rysy twarzy ludzi, jednak bywa i tak, że ich nie mają, w zależności od sytuacji. Przykładowo na zebraniu śledczych mamy wyostrzone ich rysy, a podczas zwykłego spaceru tych rys nie ma. W większość właśnie są one mało widoczne. Otoczenie jest też genialnie skomponowane, także realistycznie narysowane pasuje do kryminału. Często występują trzy, cztery panele na stronę, czyli dość mało, a kiedy trzeba, autor potrafi naszkicować i na całej stronie jakiś obrzydliwy rysunek. Obrzydliwy pod względem, oczywiście, tego co przekazuje, a nie tego, jak został wykonany. Właściwie nic nie zostaje ukazane z lotu ptaka czy z żabiej perspektywy, autor wybiera raczej prostotę, czyli ukazywanie postaci na wysokości ramienia. Ogólnie kreska wpływa pozytywnie na jakość mangi.

Manhole to komiks, który potrafi wciągnąć. Ze względu na małą ilość dialogów szybko się go czyta. Fabuła jest prosto zbudowana, jednak autor urozmaica nam ją przez elementy kontrowersyjne, czyli właśnie erotykę i ohydę. Przyjemność z czytania czerpałem ogromną i myślę, że większość też by ją odczuła. Polecam tę mangę każdemu, kto ma już ten odpowiedni stan emocjonalny. Zaznaczam jednak, że brakuje tu elementów psychologicznych i umiejętności dedukcyjnych, dlatego, jeśli ktoś szuka drugiego Death Note czy historie jak w Sherlocku Holmesie, to tu ich nie znajdzie. Warto przeczytać choćby na próbę pierwszy rozdział, który odzwierciedla w pełni klimat całej mangi.