Zastanawialiście się pewnie kiedyś albo dalej to robicie, czy istnieją duchy, zjawiska, których nie da się wyjaśnić itp. W Koudelce spotykamy się z powyższymi motywami. Z góry radzę czytać mangę powoli i ze zrozumieniem, jeśli się czegoś nie pojmie na początku, to potem ciężko zauważyć co autor miał na myśli, z czym sam miałem problem. Odradzam czytanie bardzo młodym fanom mang (do 13 lat).

Początkowo nie znamy głównego wątku mangi. Wiemy tyle, że młoda dziewczyna, która wydaje się (przynajmniej mi) chorą psychicznie, ucieka z kliniki. Doktorowi, niesamowicie zależy na odzyskaniu pacjentki, co można wywnioskować z jego poczynań, o których dowiecie się czytając. Kobieta spotyka chłopca imieniem Joshua, który udziela jej pomocy. Od tego momentu razem rozpoczynają swoją podróż. Wraz z upływem mangi autor przekazuje nam kolejne cząstki swojej opowieści. Podczas czytania, wiele rzeczy staramy się zrozumieć przedwcześnie, dzięki czemu jesteśmy czasem zaskoczeni prawdziwą wersją. To duży plus tego tytułu, chyba największy. Duża większość wydarzeń rozgrywa się jak wspomniano – kilka lat po morderstwach Kuby Rozpruwacza – dokładnie w roku 1899. W ostatnim rozdziale czas akcji przenosi się chwilowo do roku 1917. Natomiast głównym miejscem wydarzeń jest Anglia. Mangaka chciał nadać mandze trochę cech gatunku kryminalistycznego, co dosyć dobrze mu się udało. Mamy do czynienia z detektywami, śledztwami, dowodami, świadkami, zabójstwami, nielegalnymi badaniami itp. Pewnie dlatego, że opowieść rozgrywa się za czasów Sherlocka Holmesa. Choć gatunkowo tę mangę zalicza się do horroru, to nie ma w niej niczego strasznego.

Najtrudniej będzie mi przedstawić bohaterów, z czym teraz będę się zmagać. To nie będzie dla mnie przyjemne. Imię głównej bohaterki brzmi identycznie jak tytuł, czyli Koudelka. Jest to młoda dziewczyna – ma 20 lat, która została obdarzona specjalnymi zdolnościami: widzi duchy, potrafi hipnotyzować itp. Jak powiedział doktor, taki człowiek rodzi się raz na 1000 lat. Yasant, bo tak się nazywa na początku historii, ucieka z kliniki i spada z wzgórza przez co doznaje chwilowego zaniku pamięci. Koudelka przyciąga uwagę mężczyzn swoją piękną urodą. Ma długie i brązowe włosy, co widać na pokolorowanych stronach.

Chłopiec, który nie rozstaje się z Yasant, jest sierotą. O ojcu nic nie wiemy, a w pierwszym tomie dowiadujemy się, że jego matka była prostytutką i umarła z powodu choroby rok przed rozpoczęciem akcji utworu. Joshua Vermont od tego momentu musi sam się o siebie zatroszczyć, choć ma tylko dwanaście lat. W pewnym momencie odkrywamy niesamowitą tajemnice dziecka, która bardzo zaskakuje.

Mamy do czynienia także z grupą prostytutek, które znały matkę Joshua – Mary. Mary duchowo wspomaga Koudelkę na różne sposoby. Dzięki zdolności Yasant, mogą się porozumiewać. W mandze występuje dużo postaci mrocznych i złych. Większość poznacie w połowie opowieści, więc nie będę o nich wspominać. Postaram się przybliżyć Wam tylko doktora Hansa, którego pacjentką była główna bohaterka. Już na samym wstępie widzimy okrucieństwo i brutalność Hansa – zabija człowieka nożyczkami. Szybko dowiadujemy się, że doktor nie działa sam i ma swoich przełożonych, którym także zależy na odzyskaniu Koudelki. Z pewnością jest inteligentny. Spotykamy się z dużo ilością charakterów, dlatego jeśli będziecie nieuważnie czytać, wszystko Wam się pomiesza. Z jednej strony to plus, że wszystko jest takie zagmatwane, a z drugiej minus. To już zależy dla kogo, dla mnie to zjawisko pozytywne.

Dobra fabuła może wzbudzać wątpliwości co do talentu plastycznego pisarza. U pana Yūjiego Iwahary jednak jest on ogromny. Jego rysunki bardzo mi się podobają. Kobiety są pięknie narysowane, mężczyźni również. Autor zwraca uwagę na szczegóły, które da się od siebie rozróżnić. Szczególnie fajne jest to, że na twarzach ludzi widzimy ich rysy. Widać charakter komiksowy, ale czasem pojawiają się sceny jakby z obrazu – co jest piękne. Naprawdę, na niektóre ilustracje można wpatrywać się minutami!

Manga dostarcza dużą ilość rozrywki. Fabuła jest zawiła, ale mamy jakąś bazę – dziewczyna jest do czegoś potrzebna, niektórym to starczy, innym nie. Osobiście spełnia moje oczekiwania, motywy z prostytutkami i śledztwami przypadły mi do gustu. Kreska to miodzik dla oczu, najlepiej narysowana manga, z jaką kiedykolwiek miałem styczność. Pozycję niezmiernie polecam.