Tym razem przyszedł czas na całkiem odmienną recenzję od tych, które pisałem wcześniej. Blood: The Last Vampire jest mocnym i ogromnie przesyconym krwią horrorem. Jest dosyć krótką produkcją, która kończy się już po 48 minutach...

Akcja zaczyna się w podmiejskim pociągu. W jednym z przedziałów widzimy mężczyznę, a tuż obok młodą dziewczynę. Wjeżdżając do tunelu, dziewczyna wyciąga miecz i rusza w pogoń za starszym osobnikiem. Okazuje się, że poluje ona na wampiry i do całkowitego ich zabicia wystarczy odpowiedni cios, zakończony obfitym strumieniem krwi.

Główna bohaterka ma na imię Saya. Jest ostatnim z oryginałów (to także wampir). Kim są owi oryginalni ujrzycie w jednej z ostatnich scen filmu, kiedy to pokazane zostało zdjęcie z 1892 roku. Z wyglądu jest to 16-latka, ubrana w szkolny japoński mundurek. Z zachowania jest osobistością skrytą, cichą, małomówną i agresywną w stosunku do tych, którzy są dla niej namolni. Saya poluje na istoty zwane Chiroptera, które z wyglądu przypominają ludzi, dopóty, dopóki nie przetransformują się w obleśne, potężne, pozbawione wszelkich zasad, istoty. Jako istoty ludzkie, Chiroptery są niezwykle silne, mają bardzo wyostrzone zmysły, a także posiadają zdolności telepatyczne. Jednak tuż po przemianie zmieniają się w monstra żądne krwi, stają się niemal niezniszczalne. Po przemianie, wampirom tym pojawiają się skrzydła, dzięki którym w czasie zagrożenia, mogą wyfrunąć gdziekolwiek zechcą.

Główna akcja ma miejsce podczas balu Halloween w pewnej amerykańskiej szkole. Większość dialogów w Blood: The Last Vampire jest prowadzona w języku angielskim, gdyż jak to Amerykanie – lubią mówić pomiędzy sobą w ojczystym języku. Jedna z uczennic sprawia wrażenie, jakby miała zaawansowaną anemię – jest bardzo osowiała i strasznie blada... Skrywa w sobie jednak przerażającą i mroczną tajemnicę...

Od strony graficznej anime prezentuje się całkiem dobrze. Ładnie oddaje mroczny klimat i już po pierwszej scenie potrafi mocniej przycisnąć do krzesła. Film jest realistyczny, przez co większość scen z rozlewającą się dookoła krwią może nieźle wystraszyć widza, a szczególnie, kiedy ogląda się je samemu, wieczorem, w pustym pokoju (sam tak oglądałem – efekt murowany). Postacie filmu są narysowane dosyć prostą, łagodną kreską, przez co nie rażą zbytnią szczegółowością.

Muzyka prezentuje bardzo dobry poziom, zachowuje niezwykle mroczny i ciężki klimat, który potrafi cieszyć ucho fanom serii o wampirach. Ogólnie nie mam do ścieżki dźwiękowej w tym filmie nic do zarzucenia, poza tym, że czasami jest zbyt ciężka.

Na koniec wypadałoby napisać, komu i czy w ogóle polecać tę innowacyjną serię. Jeżeli jesteś zagorzałym fanem mrocznego, a przede wszystkim krwawego kina, w którym główną rolę odgrywają wampiry, polecę Ci z zamkniętymi oczami. Natomiast jeśli boisz się scen, w których dominuje pełna gama przemocy i ma często miejsce rozlew krwi, daruj sobie to anime – jest wiele innych spełniających Twoje wymagania i przede wszystkim bez przemocy. Tak więc, Saya pozdrawia... krwioodpornych.