Dziewiąty film One Piece przedstawia nam po raz kolejny historię dotyczącą zwerbowania Tony Tony Choppera do załogi. Historia ta jest mniej więcej taka sama jak w mandze, choć występują w niej modyfikacje. Prawdopodobnie powstał on ze względu na fanów Choppera, którego to postać odgrywa główną rolę, także tytuł nawiązuje do tego słodkiego reniferka. Głównym elementem różniącym mangę od filmu jest to, że w filmie występują Franky i Nico Robin.

Nami popada w chorobę, a jako że na statku nie ma lekarza, załoga postanawia odnaleźć go na najbliższej wyspie. Piraci przycumowują obok zimowej wyspy. Na niej, po niemiłym przywitaniu piratów, udaje się zdobyć informacje o lekarzu, mianowicie o doktor Kureha, która rozpoznawana jest jako wiedźma. Podczas rozmowy z tutejszym, wydawać by się mogło przedstawicielem wioski – Daltonem, załoga dowiaduje się o sytuacji panującej w wiosce oraz o tym, co się na niej kiedyś działo. Luffy i Sanji postanawiają wyruszyć do wiedźmy, która jako jedyna może pomóc ich przyjaciółce. Żeby jednak dostać się do zamku, w której mieszka dr Kureha, należy pokonać góry. Gumowy chłopiec z pewnymi trudnościami (o których wiecie z mangi albo dowiecie się oglądając film) dociera pod zamek lekarki. Tam napotyka na Choppera, małego renifera o niebieskim nosie, który jest asystentem pani doktor. Jak się okazuje, nie jest to zwykłe zwierzę, ponieważ potrafi mówić i nie tylko... Dr Kureha dokładnie opowiada chorej Nami historię Choppera, to co przeżył i to, co kaleczy go od wewnątrz. Właściwie, te wspomnienia są tematem przewodnim całej fabuły, która kręci się wokół mówiącego renifera.

Napiszę teraz krótko o elementach, których nie spotkamy w mandze. Jednym z nich jest walka Zoro i Franky'ego przeciwko flocie Wapola, która nie jest jakoś specjalnie ciekawa. Brat Wapola to kolejny element, który pojawia się tylko w filmie. Posiada on moc diabelskiego owocu, mamy okazję ujrzeć walkę pomiędzy nim i Luffym. Dodatkowo kapitan Słomianych używa technik, których w rozdziałach dotyczących zwerbowania Choppera, nie zna. Kolejnym znaczącym elementem różniącym mangę i film jest brak Vivi. Oczywiście, jak wspomniałem powyżej, występują Nico Robin i Franky. Są jeszcze inne takie motywy, ale już mniej istotne. Reasumując, uważam, że film ten to trochę kopia tego, co wydarzyło się w mandze, a z tego powodu trochę mniej się podoba i jest mało interesujący (gdyż widz wie, co się wydarzy).

Czarnymi charakterami są brat Wapola – Musshūru oraz Wapol i jego dwóch głównych sługusów. Pojawiają się też jego inni podwładni, ale nie odgrywają praktycznie żadnej roli. Brat Wapola jest najsilniejszy z tej grupy. O jego sile dowiadujemy się z opowieści Daltona i podczas jego walki z Luffym. Wapol to znana już nam postać, posiada moc diabelskiego owocu, dzięki której może wszystko pożreć i przekształcić to na swoje ciało, pewnie dlatego jest bardzo otyły. Towarzyszy mu dwóch pomocników: Kuromarimo (rzuca swoimi afro-włosami) i błazen (strzela palącymi się strzałami). Obaj są słabi, nie ma co nad nimi dumać.

Natomiast jeśli chodzi o dobrych bohaterów, to wyróżniają się Luffy i Sanji oraz oczywiście Chopper. Reszta z załogi Słomianych nie wysuwa się zbytnio na pierwszy plan, chociaż są dostrzegani i mają swoje momenty. Gumowy chłopiec i nałogowy palacz mają za zadanie przetransportować Nami do pani doktor. W trakcie wędrówki muszą zmierzyć się z mięsożernymi wielkimi królikami i lodowatym klimatem. Co ciekawe – Luffy porusza się w krótkich spodenkach. Chopper to renifer, który, jak się okazuje ze wspomnień, zjadł diabelski owoc, a ten nadał mu umiejętności ludzkie. Stado reniferów z powodu jego wyjątkowości nie chciało z nim przebywać. Wtedy postanowił pod "ludzką" postacią udać się do ludzi. Przestraszeni mieszkańcy wioski uznając Choppera za potwora, zaatakowali go. Od tego momentu Chopper ma wstręt do ludzi, który udaje się zwalczyć doktorowi Hilulukowi. Przygarnął on renifera, zadbał o niego, wyleczył – traktował go jak własne dziecko. Hiluluk to bardzo interesująca postać, z pozoru wydaje się głupim, szalonym lekarzem, z czasem (w trakcie dalszych wspomnień) okazuje się, że jest szalony, jednak ma bardzo dobre serce i myśli przyszłościowo. Więcej o tym bohaterze, jak i o Chopperze, dowiecie się oglądając – nie chcę Wam bowiem odbierać przyjemności (być może ktoś nie czytał mangi lub nie oglądał anime).

Humor występuje przez cały czas trwania filmu. Najmniej żartów jest podczas wspomnień Daltona i dr Kurehy, gdyż są one smutne, dramatyczne i wzruszające, choć zdarza się, że autorzy wplatają w nie jakiś zabawny wątek. W zasadzie sytuacje, które miały być śmieszne, nie rozśmieszają nas, tylko wywołują uśmiech na twarzy. Tym bardziej, jeśli ktoś oglądał anime, gdyż wiele takich scen skopiowano.

Grafika prezentuje się pozytywnie, chociaż idealna nie jest. Z powodu klimatu panującego na wyspie przeważa barwa biała. W filmie występują elementy ładnie dopracowane, ale są też brzydsze. Cieni praktycznie nie ma wcale. Momentami postacie są trochę krzywo narysowane. Pozytywną rzeczą jest występowanie krwi, która czasem wygląda dość realistycznie oraz uznać ją można za efekt specjalny. Grafice nie można nic konkretnego zarzucić – jest dobra. Chciałbym zauważyć, że rozchorowana Nami wygląda prześlicznie i przesłodko! Muzyka występuje bardzo rzadko, trochę lepiej jest z efektami dźwiękowymi, które, w porównaniu do podkładu muzycznego, są zauważalne. Można je usłyszeć głównie w trakcie walki, mniej wyróżnione są kroki bohaterów, wiatr i inne rzeczy. Myślę, że twórcy mogli postarać się o lepsze udźwiękowienie.

Film One Piece nie może obejść się bez bitew. Niestety, choć występują w filmie starcia, to są kiepsko zaprezentowane. Jeśli więc ktoś chce oglądnąć film głównie ze względu na pojedynki, to odradzam. W zasadzie walka Luffy'ego z Musshūru jako jedyna zostaje przedstawiona w miarę efektownie, chociaż za ciekawą bym jej nie uznał. Wiadomo, że rozgrywały się też walki bardziej z drugiego plany, jak choćby Franky i Zoro kontra flota Wapola, ale było ich mało i również nie należały do najciekawszych.

Zakończenie jest wzruszające, Chopper oczywiście dołącza do załogi, a żegna go różowy śnieg wywołany przez specyfik wymyślony przez jego "ojca" dr. Hiluluka. Film ten był nominowany do nagrody Japan Academy Prize for Animation of the Year, jednak przegrał z filmem Studia Ghibli, mianowicie Gake no ue no Ponyo. Porównując te dwa filmy, zdecydowanie ciekawszym i bardziej dopracowanym technicznie jest Ponyo. Reasumując, film przyciąga tylko pewną ilości fanów One Piece, ponieważ większość tego, co zawiera, znamy już z anime i mangi. Dla wielu kopia wspomnień Choppera może nie być interesująca, choć na pewno są i tacy, którzy lubią tę postać i specjalnie dla niej film obejrzą. Od strony technicznej Episode of Chopper + Fuyu ni saku, Kiseki no sakura uznaję za niezły, ale nie dobry, natomiast patrząc od strony fabularnej, to jest on mocno średni. Nie pociąga mnie kopiowanie przygód bohaterów, zdecydowanie bardziej wolałbym nowe przygody, jak np. w filmie 10., który gorąco polecam. W skrócie, ten prawie dwugodzinny film spodoba się głównie zagorzałym wielbicielom Tony Tony Choppera.