Z początku nie wiadomo, o co chodzi. Ukazuje nam się scena, w której marynarka jest przerażona atakiem pirata z ery Gol D. Rogera – Shikiego, który po dwudziestu latach ukrywania się wykonuje ruch. Następnie przedstawiona zostaje sytuacja Luffy'ego znajdującego się na wyspie unoszącej się w powietrzu, na której żyją ogromne i silne zwierzęta. Istne potwory. Nie wiemy, czemu kapitan Słomianych na niej przebywa. W efektowny sposób gumowy chłopak wyskakuje z wyspy, krzycząc, że musi odnaleźć załogę. Autorzy przedstawiają nam kolejnych bohaterów, którzy także znajdują się na tych dziwnych wyspach. Ci bohaterowie to załoganci Słomianego Kapelusza. Z czasem dowiadujemy się, że Nami została porwana właśnie przez byłego rywala Rogera, który uznał, że potrzebuje tak świetnego nawigatora na swoim latającym statku. Przyjaciele starają się ją odnaleźć wśród latających obiektów. Przeszkodą są zadziwiające istoty zamieszkujące je. Okazuje się, że wyspy zamieszkują również ludzie, którzy są terroryzowani przez rządy pirata. Po dość długim czasie twórcy przechodzą do sedna sprawy, czyli co to za zwierzęta i jakie zamiary ma Shiki.

Shiki to właśnie porywacz Nami, niegdyś był rywalem Gol D. Rogera, z którym przegrał. W przeszłości został schwytany przez marynarkę, żeby uciec z więzienia, odciął sobie nogi. Obecnie zamiast dolnych kończyn ma dwa miecze. Jest bardzo silnym piratem posiadającym moc diabelskiego owocu. Mianowicie potrafi kontrolować to, czego dotknie, z tym, że muszą to być rzeczy martwe, czyli skały, wyspy czy nawet woda. Statkiem Shikiego jest latająca wyspa. Pirat ten jest głównym i najsilniejszym przeciwnikiem załogi Słomianych. Jego najbliższymi towarzyszami są zabawny chemik oraz dziwny goryl.

Monkey D. Luffy, kapitan załogi Słomianych, już na początku ukazuje swoją siłę w walce z ogromnym zwierzęciem przypominającym niedźwiedzia. Wizualnie rzuca się w oczy trochę inny niż w anime kapelusz kapitana, gogle, których jednak nie ma okazji założyć oraz to, że parę razy zmienia strój. W tym filmie – zresztą chyba jak zawsze – można dostrzec ogromną determinację i pewność siebie tego człowieka. Luffy nie zostaje wysunięty na pierwszy plan, zostaje przedstawiony na równi z innymi załogantami.

Reszta piratów, tak jak kapitan jest porozrzucana po wyspach. Tony Tony Chopper towarzyszy Roronoa Zoro, pani archeolog Nico Robin towarzyszy cyborgowi Franky'emu i Brookowi, a Usopp wędruje z Sanjim. Zabawne jest to, że Robin ma okulary i inną fryzurę, dlatego z początku nawet jej nie rozpoznałem, wygląda młodziej niż w serii.

Znakomicie zostało przedstawione zgranie załogi. Podczas bitwy każdy z nich bierze aktywny udział. Zostają przedstawieni z dobrej strony, nie ma lepszych i gorszych. Twórcy dogadzają męskiej części widowni, często pokazując jędrną pupkę Nami lub jej duże piersi. Niestety o fanach Nico Robin chyba zapomnieli – nie ma bowiem żadnej sceny, w której można się doszukać podtekstu z jej udziałem. Zabawnym stworzeniem wspierającym bohaterów jest Billy, potrafi on latać i wytwarzać prąd.

Humor to nierozłączny element tego filmu. Akcja sama w sobie jest przyjemna, miła, jaskrawe kolory, pupka Nami, piękne krajobrazy. Wprawia to widza w dobry nastrój, który potem potęgują gagi. Śmiesznych scen nie jest bardzo wiele, jednak gdy się już jakaś nadarzy, to mocno rozbawia. Głównie występuje komizm postaci, np. kiedy Zoro z Chopperem napotyka na Sanjiego i Usoppa, ci pierwsi z każdej pary wzdychają tylko: "ach, to wy", natomiast ci drudzy wpadają w furię szczęścia, lub kiedy Brook denerwuje się, ponieważ mięsożerne mrówki nie chciały z nim walczyć. Elementy zabawne znajdują się głównie na początku i końcu filmu, dlatego że w środkowej części sytuacja nabiera dramatyzmu.

Dla mnie największym miłym zaskoczeniem były efekty dźwiękowe, które zostały dopracowane prawie do perfekcji. Każdemu ruchowi bohatera, ciosowi, dotknięciu czegoś, towarzyszy dźwięk. Razem z podkładem muzycznym tworzą genialną całość. Niesamowicie przyjemnie się ogląda, kiedy słyszymy np. tupoty nóg, które stają się coraz głośniejsze, a dodatkowo muzyka nabiera tempa i głośności. Natomiast w smutnych momentach słyszymy smutne melodie, czyli wszystko jest w jak najlepszym porządku. Na szóstkę spisali się seiyū. Głosy, które słyszymy podczas wykonywania specyficznych technik bohaterów są idealnie dopracowane. Bardzo spodobał mi się głos Luffy'ego, który podkładała Mayumi Tanaka, jednakże wydaje się on bardzo męski, idealnie więc pasuje do pewnego siebie kapitana Słomianych. Zauważyłem też, że pewien śmieszny chemik ma głos Mayuriego Kurotsuchiego z Bleacha.

Animacja, jak przystało na film, prezentuje się wyśmienicie. Obraz jest ostry, kolory głównie jaskrawe, miłe, bohaterów co chwilę widzimy w innych strojach, dzięki czemu film nas bardziej interesuje wizualnie. Często napotykamy na dynamiczne i zaskakujące przybliżenia, głównie kiedy widzimy jakiś wyprowadzany cios. Twórcy nie zapominają także o efektach podczas walki, takich jak błyski czy rozmywanie obrazu podczas ataku. Jedyną usterką, jaką zauważyłem, były cienie rzucane przez postacie. Prezentują się one kiepsko, gdyż albo ich nie ma, albo nie mają kształtu danego bohatera. Nawet gdy światło pada zza postaci, to choć cień powinien pojawić się przed nią, nie ma go.

Starcia są bardzo spektakularne. Właściwie trochę wspomniałem o nich w akapicie wyżej. Mamy do czynienia z jednym starciem grupowym oraz kilkoma pojedynkami. Widzom zostają przedstawione wszystkie najlepsze techniki Słomianych, czasem trochę aż niepotrzebne jest używanie tych ich najlepszych ataków, ale film powinien być efektowny. I autorom się to udało.

Reasumując, One Piece Film: Stron World to ambitny film, który powinien przypaść do gustu każdemu fanowi tego anime. Oglądanie tego dzieła sprawia dużo przyjemności, wciąga widza i co ważne – wzbudza w nim emocje. Fabuła nie bazuje na jakiejś głupocie, tylko na jednym z najsilniejszych piratów ze świata One Piece, dlatego warto obejrzeć.