Po trochę ponad dwóch latach Bakuman – manga autorstwa Tsugumi Ōby i Takeshiego Obaty doczekała się ekranizacji. Oznacza to więc, że zyskała ona dużą popularność i nie ma czemu się dziwić, to istotnie bardzo dobry komiks. Seria pierwsza tego anime liczy 25 odcinków, jest już jednak postanowione, że powstanie druga. Czy kreskówka dorównuje mandze, która na wszystkich witrynach oceniana jest dobrze i bardzo dobrze? Przekonacie się o tym czytając dalszą część recenzji.

Akcja utworu rozgrywa się we współczesnych czasach, w Japonii. Najbardziej genialny uczeń gimnazjum – Takagi Akito – namawia swojego klasowego kolegę do stworzenia z nim mangi. Początkowo Mashiro, bo tak nazywa się uzdolniony plastycznie chłopak, wyśmiewa Takagiego, argumentując, że wydanie popularnego komiksu, to nie taka prosta sprawa, jak by się mogło wydawać. Prymus jednak, jak na błyskotliwego młodzieńca przystało, wymyśla chytry plan, dzięki któremu przekonuje kamrata do zilustrowania historii, którą on stworzy. Drugim wątkiem, jakże ważnym, jest miłość Mashiro do Azuki, urodziwej i nieśmiałej dziewczyny, która tak jak on, ma niesamowite marzenie. Dochodzi do groteskowego spotkania Azuki z Mashiro, którego skutkiem jest złożenie sobie wzajemnej obietnicy. Mianowicie, kiedy komiks Mashiro zostanie zekranizowany, i kiedy Azuki zostanie seiyū (bo takie jest jej marzenie) – wezmą ślub, wcześniej jednak nie mogą się spotykać.

Atmosfera w anime jest miła, elementy dotyczące tworzenia mangi nie wybijają się za bardzo, natomiast udziału miłości, uczuć i przeżyć wewnętrznych bohaterów w akcji nie jest za mało. Na początku kreskówka sprawia naprawdę dobre wrażenie. Niestety z odcinka na odcinek fabuła zaczyna przynudzać. Taki negatywny efekt spowodowała duża schematyczność Bakumana. Minusem jest też częste podniecanie się bohaterów z byle powodu. Na przykład, kiedy Mashiro i Takagi spotykają Niizumę (swojego rywala), klimat zmienia się na zadziwiający, zachwycający, a sami mangacy w myślach mówią: to cud. Cóż... dla mnie to nie cud, a takie podniecanie się bez powodu to coś żałosnego. Ogólnie, jeśli ktoś chce się dowiedzieć, jak robi się mangę, to odsyłam do komiksu Bakuman. Natomiast, jeśli ktoś chce obejrzeć miłą, klimatyczną historię, to polecam anime.

Poruszę teraz temat kreacji bohaterów. Ich ilość jest niewielka, dlatego każdego z nich poznajemy dobrze i możemy sobie wyrobić na jego temat zdanie. Bohaterami pierwszoplanowymi są młodzi mangacy: Mashiro i Takagi. Jak wspomniałem wyżej Takagi to najinteligentniejszy uczeń gimnazjum. Jego bystrość i uroda sprawiają, że podoba on się wielu dziewczynom. Jest to chłopak sukcesu, który posiada własne zdanie i potrafi go bronić. Przykładowo, kiedy jego szkolny kolega wyśmiewa się z rysunków Mashiro, Takagi daje mu niezły łomot. To właśnie ten młodzieniec wychodzi z inicjatywą stworzenia mangi, a powodem tego była monotonia życia. Uważał on bowiem, że życie jest tylko jedno i powinno być niesamowite.

Mashiro, na którego mówią Saikō, jest przeciętniakiem, jeśli chodzi o naukę. Jednak jego ogromna zaleta to umiejętność wspaniałego rysowania. Z komiksami miał styczność od najmłodszych lat – jego wujek był mangaką, zmarł jednak z rzekomego przepracowania. Kiedy Saikō już podjął decyzję o narysowaniu mangi na podstawie historii kolegi, daje z siebie wszystko. Chłopak charakteryzuje się dużą upartością i mocną determinacją. Darzy Azuki niewyobrażalną miłością. Co ciekawe, ten główny bohater może stać się postacią, której widz nie polubi. Tak właśnie było w moim przypadku.

Postaciami drugoplanowymi są natomiast wszelakiego rodzaju edytorzy, koledzy z klasy, inni mangacy itp., dlatego nie będę się nad nimi rozwodził.

Czytając różne opinie dotyczące serii Bakuman, w większości spotykałem się z krytyką animacji. Osobiście uważam grafikę za odpowiednią, kreska jest ładna, barwy ciepłe, żywe, ładnie wykonane tło. Wadą jest mała płynność poruszania się. Często, kiedy bohaterowie mówią, poruszają się tylko ich usta, a tło pozostaje bez zmian. Zdarza się też, że autorzy kopiują dany moment i wstawiają go dwa razy. Te defekty nie wywołują jakiegoś dyskomfortu, nawet trudno je zauważyć. Animacja znakomicie dopełnia gagi, stosując różne zniekształcenia twarzy czy zmianę tła.

Dawka humoru pojawia się w prawie każdym epizodzie. Nie są to wyszukane sytuacje komiczne, momentami nawet wsadzone zbyt na siłę. Zazwyczaj autorzy stosują zniekształcenia twarzy, rzadziej zdarzają się zabawne dialogi, oczywiście często oba te elementy są połączone. Ogólnie anime prezentuje się pozytywnie, dlatego nawet poprzez kiepskie żarty możemy się pośmiać. Warto też zauważyć, że w anime nie brakuje elementów smutnych czy dramatycznych.

Według mnie jednym z największych technicznych plusów serii jest soundtrack. Muzyka zostaje efektownie dopasowana do sytuacji, buduje napięcie i dodaje akcji dynamizmu. Choć w skład OST-a wchodzi dwadzieścia parę pozycji, to w anime głównie dominuje kilka z nich. Muzyki bardzo przyjemnie się słucha, poprawia ona nastrój i buduje niepowtarzalny klimat. Odcinek rozpoczyna znakomity utwór wykonany przez Kobukuro, a kończy troszkę gorsza, ale wciąż dobra piosenka innego zespołu. W całej serii mamy do czynienia z dwoma endingami i jednym openingiem.

Bakumana odbiera się w sposób lekki, miło ogląda się realizacje marzeń chłopaków, którzy w zasadzie są w wieku widza. Momentami sytuacje wydają się być zbyt naciągane i nielogiczne, jest to właśnie główna wada anime, tym bardziej że z wierzchu seria ma sprawiać wrażenie czegoś, co jest wykonalne w naszym świecie. Tytuł w moim odczuciu nie wybija się, lokowałbym go gdzieś w środku. Jednakże miła atmosfera zachęca do oglądnięcia nowego odcinka.