Najnowszy film animowany reżysera Hayao Miyazakiego trwa 101 minut i nosi tytuł Gake no ue no Ponyo. Jego premiera miała miejsce w 2008 roku. Był on wyświetlany także w innych krajach, m.in. we Francji, Korei Południowej, Australii, również w Polsce. Filmy tego reżysera od zawsze cieszyły się dużą popularnością oraz wysokimi ocenami. Według mnie z pewnością pan Miyazaki sprawdza się w swoim zawodzie. Produkcja oficjalnie zaliczana jest do fantasy i przygody, ale nie brakuje w niej humoru. Na stworzenie anime wydano 34 miliony dolarów, natomiast zarobiono prawie 200. Ponyo został doceniony w Wenecji na Future Film Festival za "wysoki poziom artystyczny i ekspresję animacji". W 2009 r. film zdobył pięć nagród na Tokyo Anime Awards – m.in. Hayao Miyazaki otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię i najlepszy scenariusz, a Noboru Yoshida za najlepszą reżyserię artystyczną.

Osobiście nie uważam, żeby fabuła była wspaniała. Pięcioletni chłopiec znajduje złotą rybkę (która o dziwo jest różowa) na brzegu, koło swojego domu. Sōsuke podoba się to niezwykle stworzenie i zabiera je ze sobą. Morze jednak wzburza się, gdyż rybka należy do głębin morskich. Przedszkolak z czasem coraz bardziej przywiązuje się do ryby, którą nazywa Ponyo – obiecuje jej, że będzie ją zawsze bronił. Magiczna istota zaczyna uwielbiać życie na lądzie i podejmuje próby mówienia, co dobrze jej wychodzi. Morze stara się odebrać ludziom to co jego i w końcu żywiołowi się to udaje. Mały Sōsuke i Ponyo są zrozpaczeni rozstaniem, rybka za wszelką cenę pragnie wrócić do przyjaciela. Fabuła jest bardzo rozbudowana, o czym przekonacie się dopiero sięgając po film, gdyż nie chcę Wam niczego zdradzać. Akcja z czasem przybiera tak kolosalnych rozmiarów, że na włosku leży dalsze istnienie Ziemi.

Główny wątek to uczucie między Sōsuke i Ponyo, dlatego ci dwoje to główne postacie. Trochę mniej ważni są: rodzice magicznego stworzenia – Fujimoto i Guranmanmare oraz matka chłopca – Risa. W tle mamy styczność z trzema babciami, mnóstwem sióstr złotej rybki, ojcem Sōsuke oraz innymi postaciami pasywnymi.

Magiczna rybka Ponyo jest mała i słodka – mieści się w wiaderku do zabawy. Nie wygląda na zwykłą rybę, przypomina raczej lalkę. Z charakteru jest kapryśna, nierozsądna i śmieszna. Kiedy koleżanka Sōsuke ją obraża, ta wypluwa strumień wody na jej nową sukienkę. Stworzonko nie zważa na zakazy ojca, przez co o mało nie giną tysiące ludzi. Cała rodzina rybki, jak i ona, jest magiczna. Ponyo posiada ogromną magiczną moc – większą od swego ojca i reszty sióstr, na szczęście mniejszą od matki. Kiedy po raz pierwszy spotyka Sōsuke liże jego ranę na palcu, która natychmiast się goi. Rybka strasznie lubi ludzkie jedzenie.

Syn Risy, choć ma tylko 5 lat, wydaje się odpowiedzialny i mądry, zna nawet alfabet morsa. Jego marzenie to zostanie marynarzem, takim, jak jego ojciec. Ma brązowe włosy i jest obstrzyżony "na grzybka". Niczym się nie wyróżnia od innych dzieci. Na pewno jest odważny, co można potwierdzić tym, że wyruszył w poszukiwaniu swojej matki, kiedy woda zalała niemal całą wyspę.

Fujimoto i Guranmanmare to jakby władcy morza. Fujimoto – zatroskany ojciec Ponyo, jak wspominał, był kiedyś człowiekiem, ale teraz czuje nienawiść do tych okrutnych istot. Z wyglądu przypomina czarodzieja, ma czerwone włosy, pomalowane policzki i powieki. Śmiesznie się ubiera i nosi kolczyki. To najbardziej barwna postać w Gake no ue no Ponyo. Guranmanmare, matka Ponyo posiada przeogromną moc. Jej piękna uroda fascynuje Fujimoto, przez co nie jest w stanie sprzeciwić się ukochanej. Risa to kobieta, która czuje się samotna, ponieważ rzadko widuje męża. Stara się jak najlepiej opiekować swoim synem, choć czasem to on musi opiekować się nią. Ma znakomity kontakt ze swoim dzieckiem, o jakim mogłoby pomarzyć wiele matek. Risa pracuje w domu starców.

Stosunki między Ponyo a Sōsuke szybko nabierają rozmachu. Oboje zaprzyjaźniają się ze sobą, a następnie zakochują, sami nie zdając sobie z tego sprawy. Ich miłość powiązana jest z legendą, która mówi, że żeby zyskać pełnię miłości, trzeba dać coś w zamian, bo jeśli tego czegoś w zamian się nie da – Ziemia przestanie istnieć. Rodzice magicznego stworzenia mają odmienne zdania co do związku między istotą magiczną a zwykłym człowiekiem. A może niezwykłym, skoro zakochało się w nim takie stworzenie? Ojciec jest przeciwny temu uczuciu, a matka chce zaryzykować dla niego nawet istnienie Ziemi.

Grafika w filmie przedstawia się bardzo dobrze. Obiekty i postacie są prosto narysowane, zazwyczaj w jasnych kolorach, miłych dla oczu. Najbardziej charakterystyczne są twarze – bez znaków szczególnych i rys. Nie można powiedzieć jednak, że to minus, gdyż do takiego anime nie pasuje inna koncepcja. Szczególnie ładnie przedstawiają się krajobrazy namalowane jakby innym sposobem, charakterystycznym bardziej dla bajek.

Efekty dźwiękowe są średniej jakości, ale zawsze je spotykamy, czyli np. kiedy dziecko wychodzi z samochodu, to słyszymy postawienie stóp na podłożu. Zauważyłem, że podczas wiania bardzo silnego wiatru głosy bohaterów nie są zagłuszane, nie ma złudzenia, że coś jest prawdziwe. W tle wydarzeń słyszymy muzykę w szczególności wydobywającą się z instrumentów dętych i smyczkowych, która bardzo dobrze odzwierciedla istniejącą akcję. Minusem jest, że Sōsuke, który ma pięć lat, mówi składnie i wyraźnie.

Gake no ue no Ponyo to chyba najbardziej doceniony na świecie film Hayao Miyazakiego, ale nie powiedziałbym, że najlepszy i przypuszczam, że większość widzów również. Wysokich lotów fabuła prezentuje się lepiej niż dobrze, tak jak i grafika. Bohaterowie są dosyć oryginalni i ciekawi, a muzyka średnia. Podsumowując – warto obejrzeć.