Mieszkająca z przybranymi braćmi i ojcem na Okinawie Saya Otonashi jest jedną z wielu zwyczajnych licealistek. Uczy się wraz z innymi, jest reprezentantką szkoły, ma oddaną przyjaciółkę. Niczym więc nie odstaje od rówieśników. Cierpi jednak na zanik pamięci, a ponadto musi często poddawać się transfuzjom krwi. Mimo tego jednak odznacza się wysoką sprawnością fizyczną, o tym jednak później. Po powrocie do domu, po jednym ze zwyczajnych dni, dziewczyna przypomniała sobie, iż zostawiła w szkole potrzebne jej na najbliższe zawody buty. Po dotarciu na miejsce zauważa, że na jej terenie znajduje się dziwne, niebezpieczne stworzenie – Chiroptera. Spotyka również dziwnego mężczyznę, który nakazuje jej walczyć z potworem. Daje dziewczynie do wypicia swoją własną krew i podaje broń. Saya zyskuje dużą siłę i z łatwością pokonuje wroga. Tak zaczyna się droga Sai do poznania prawdy. O sobie i o tajemniczych potworach.

Seria wbrew pozorom jakie mogą tworzyć pierwsze odcinki (prawdę mówiąc duża jej część) nie jest tylko krwawą "zabijanką". Fabuła okazuje się być ciekawa i w wielu momentach zaskakująca dla widza. Niestety twórcy nie potrafili tak jej skonstruować, by już od pierwszego odcinka wbijała widza w fotel. Przez dobrą połowę fabuła bardzo wolno posuwa się do przodu. Faktu tego nie zmieniają ani zmiany lokacji (bohaterowie odwiedzają m.in. Wietnam i Rosję) ani nowe postacie (niektóre w danych momentach fabuły bardzo tajemnicze). Występuje też długa retrospekcja, której rola początkowo dla widza jest niejasna i może wydać się nudna. W miarę upływu czasu cel fabuły zaczyna się jednak krystalizować. Akcja nabiera wyraźnego przyspieszenia i zupełnie nowych barw, szczególnie, że Saya stopniowo poznaje prawdę o swojej przeszłości i roli, jaką ma do spełnienia, o czym początkowo wiedzieli tylko nieliczni. Wydarzenia z poprzednich odcinków zaś stają się już elementem spójniejszej historii. Serię cechuje przygnębiający nastrój, towarzyszący do ostatniego odcinka, a wszelkie momenty, w których na twarzach bohaterów ujrzeć można uśmiech nie świadczą o wesołym nastroju Blood+. Wszelaki śmiech jest dla bohaterów (szczególnie Sai) tylko odskocznią od ponurej rzeczywistości, z którą przyszło się im mierzyć. Dodatkowy plus dla fabuły stanowi logiczne i jasne zakończenie, które zostawia jednak małe poletko do spekulacji, za sprawą jednej postaci, którą mamy okazję w ostatnim odcinku na chwilę zobaczyć. W przeciwieństwie do wielu produkcji tego typu prócz lejącej się krwi Blood+ oferuje też przemyślaną historię. Brak co prawda naprawdę głębokich rozważań, jednak produkcja trzyma dobry poziom. Wadą jest jedynie konstrukcja, która mniej cierpliwego widza może zniechęcić po obejrzeniu kilku odcinków.

Serial oferuje też kilka całkiem ciekawych postaci. Twórcy dobrze przemyśleli główną postać. Nieświadoma niczego z początku licealistka wydaje się być jedną z wielu normalnych dziewczyn. Powracające wspomnienia, poznanie wroga i świadomość misji do wykonania przechodzi realną przemianę. Kłuć w oczy mogą pierwsze odcinki, w których to bohaterka ciągle jest przerażona i pozbawiona jakiejkolwiek pewności siebie, później jednak ulega pozytywnej przemianie, chociaż czasem wydaje mi się być kimś w rodzaju superwoman. Nie mniej jednak jest to postać całkiem nieźle zrealizowana. Wartymi uwagi postaciami są też towarzysz Haji (mamy okazję poznać również jego historię), przybrany ojciec Sai, jej bracia: starszy Kai i młodszy Riku, agenci organizacji Red Shield czy śledzący bohaterów dziennikarz. Każda z postaci odgrywa swoją rolę w historii Sai, ich zachowania są adekwatne wobec sytuacji. Każdy odgrywa jakąś rolę w fabule, mniejszą bądź większą, a ponadto odpowiednio pokazaną w serialu, co uważam za plus. Przesadzono jedynie moim zdaniem z nadmierną heroizacją starszego brata bohaterki. Ciekawie przedstawiony jest również przeciwny obóz. Główna antybohaterka, kapryśna i pozbawiona skrupułów Diva jest dobrym zaprzeczeniem dla Sai. Za główną rywalką stoi też grupa jej chevalierów (tak nazywani są słudzy Sai i Divy). Stanowią oni grupę ciekawych postaci, od będących całkowicie wiernymi Divie – Carla i Jamesa, przez niejasnego do końca Nathana, sterującego biegiem zdarzeń Amshela po buntownika Solomona. Ciekawym uzupełnieniem dla całej gamy postaci jest grupa Schiff, wokół których powstanie też niezły wątek poboczny. Mam jedynie zastrzeżenia do postaci Mao, moim zdaniem mało potrzebna, sama jest irytująca, a jej motywacja działania głupia. Na plus przypiszę jej jedynie "przyciągnięcie" dziennikarza Akihiro, prócz tego jest jedynie irytującym ciężarem.

Jako że anime opowiada o walce, to walk nie mogło tutaj zabraknąć. Możemy ich dość sporo zobaczyć. Niestety nie zachwycają, większość wygląda tak samo. Saya tnie, krew tryska i Chiroptera "kamienieje". Z czasem stają się wręcz nudne, co w przypadku walk nie powinno mieć miejsca. Ciekawsze są jedynie walki z udziałem Schiff i chevalierów, choć i te nie powalają na kolana, szczególnie gdy chevalier po otrzymanym ciosie regeneruje się w kilka sekund. Bohaterowie używają też broni palnej, lecz twórcy nie serwują widzom fascynujących starć.

Dość mocną stroną Blood+ jest grafika. Postacie są proporcjonalne i ładnie narysowane. W porównaniu do innych współczesnych produkcji (serial wyemitowano w 2005 roku) grafika trzyma całkiem dobry poziom, przynajmniej w odniesieniu do postaci ludzkich. Niestety potwory, z którymi przyszło się mierzyć bohaterce wyglądają jak krzyżówki świni, kreta i nietoperza. A po obejrzeniu kilku odcinków "świńskie ryje" stają się nudne. Postaci chevalierów są za to znacznie lepiej dopracowane. Warto wspomnieć o otoczeniu. Na szczególną uwagę zasługuje roślinność. Dla mnie była zachwycająca. Świetnie wykonano również dekoracje. Gorzej wypada już niestety woda i w szczególności niebo, te wymagałyby solidnych poprawek.

Najmocniejszym punktem jest niewątpliwie oprawa muzyczna. Rezultatem pracy znanego kompozytora Hansa Zimmera (tutaj producenta) i Marka Manciny są bardzo dobre, klimatyczne i utrzymujące widza we właściwym, dla każdego momentu, nastroju utwory. Do tego ważną rolę spełniają gra na wiolonczeli Hajiego oraz śpiew Divy. Wadą mogą być jedynie bojowe okrzyki Sai, denerwujące i sztuczne. Jako, że częścią anime są również openingi i endingi, nie może zabraknąć opinii na ich temat. A jest ona jak najbardziej pozytywna. Utwory te prezentują równie wysoki poziom.

Podsumowując, Blood+ oferuje całkiem ciekawą fabułę i ciekawe postaci. W serii tej widz nie uświadczy głębokich filozoficznych rozważań, czy też dogłębnych analiz psychiki bohaterów. Rekompensuje to jednak ciekawe podejście do sztampowego tematu, jakim jest walka z nieznanymi potworami. Szkoda jedynie, że konstrukcja serialu może zniechęcić widza, bo warto moim zdaniem przetrwać nudne pierwsze odcinki. Prócz tego możemy ujrzeć całkiem dobrą pracę grafików oraz nacieszyć uszy naprawę świetną muzyką.