Słonecznego dnia młody kot, zapatrzony w przelatującego ptaka, nieświadomie odłącza się od rodziny powracającej ze spaceru, w rezultacie zostaje sam na ulicy. Po nieudanych próbach odnalezienia mamy pada ze zmęczenia. Niespodziewanie naprzeciwko przewraca się chłopiec. Ich wzrok się spotyka, a kot, widząc iż są w podobnej sytuacji, obdarza go sympatią. Zamieszkuje w mieszkaniu rodziny chłopca, w bloku, w którym zabronione jest trzymanie zwierząt. Tak rozpoczyna się ta historia o kocie, który niespodziewanie wkracza w nowe życie.

Seria składa się z wielu krótkich odcinków, epizodów z życia Chi (takie kot otrzymuje imię), w których główny bohater odkrywa coś nowego, poznaje świat, widzimy jak dorasta, jak zaprzyjaźnia się z domownikami, jak spotyka innego kota. W nowym otoczeniu przeżywa wiele miłych chwil, zaczyna czuć się jak w domu, bezpieczny i kochany, jak u mamy, u mamy, o której wspomnienia wyraźnie powoli zanikają.

Jeśli chodzi o bohaterów, sprawa jest prosta, jest ich tylko kilku. Przede wszystkim widzimy państwa Yamadów. Jest to typowa spokojna, kochająca się rodzina z bajki. Ojciec pracuje w firmie, matka zajmuje się domem, a syn, imieniem Yōhei, się bawi. Rodzice, początkowo sceptycznie nastawieni do kota, z biegiem czasu przywiązują się do niego, uznają za czwartego członka rodziny. Mimo iż właścicielka bloku zabrania trzymania zwierząt, postanawiają zatrzymać zwierzaka, wiele ryzykując. Właścicielka jest osobą raczej starszą, jej zachowanie wskazuje na to, że albo zwierząt nie lubi, albo wypełnia po prostu swoje obowiązki. Dalej poznajemy dużego czarnego kota, łażącego po mieszkaniach i podwórku, początkowo nikt nie wie do kogo należy. Zaprzyjaźnia się z Chi, uczy ją przydatnych rzeczy, jak otwieranie drzwi, skakanie czy polowanie. Ludzkich bohaterów poza domem rzadko mamy okazję oglądać, a jak już mamy, to jest to zwykle ojciec odwiedzający sklep zoologiczny, w którym pracuje sprzedawczyni o ciekawym wyrazie twarzy.

Seria stanowi ciekawe źródło wiedzy na temat wychowywania kota. Rodzina zmaga się z różnymi problemami z tym związanymi, jak drapanie mebli, sikanie na podłogę, czy wypadanie sierści (i ukrywanie jej przed właścicielką), ale wszystko to chłodno przyjmują, wiedząc, że kot jest kotem, w ten sposób wszystko zawsze kończy się szczęśliwie.

W Chi's Sweet Home dużą rolę odgrywa humor. Oczywiście nie uświadczymy tutaj jakichś żartów czy gagów, zabawne jest samo zachowanie kota, jego przemyślenia, zaskakujące wnioski wyciągane z danych sytuacji. Na przykład nieudane próby złapania spożywającego gołębia.

Grafika i animacje są bardzo proste i niewyszukane, ale staranne i realistyczne. Główny bohater dopracowany jest graficznie w każdym szczególe, to samo jeśli chodzi o jego ruchy. Barwy przeważają ciepłe, słoneczne, poprawiające nastrój, być może zbyt rozjaśnione. Muzyka to powtarzające się raczej nieskomplikowane melodie odpowiednie do sytuacji, ale czego się spodziewać w odcinkach trwających ledwie dwie i pół minuty. Dobre jest udźwiękowienie, wyraźnie słychać praktycznie każdy ruch czy gest. Poza tym na uwagę zasługuje 30-sekundowy opening w wykonaniu seiyū Chi, żywy, słodki utwór, którego chce się słuchać.

Jak można wywnioskować, seria przeznaczona jest dla miłośników ślicznych kotów, a przynajmniej dla ludzi, którzy z kotami nie mają na pieńku, czy też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak to jest mieć w domu kota. I dla tych, którzy niespecjalnie mają czas przysiąść na 25 minut, by obejrzeć odcinek jakiejś standardowej serii.