W świecie podobnym do naszego trwa pokój. Pokój przypominający domek z kart, gotowy w każdej chwili runąć. Doprowadzić do tego mogą ludzie ze spaczonymi duszami – potencjalni demoniczni bogowie. Mają przed sobą tylko jeden cel – doprowadzić ludzkość do szaleństwa i upadku. Aby temu zapobiec, stworzono w Mieście Śmierci specjalną szkołę – Shinigami Buki Shokunin Senmon Gakko, w skrócie Shibusen. "Wykuwa się" tam Kosy Śmierci – osoby obdarzone zdolnością transformacji w określoną broń, niekoniecznie wspomniane wcześniej narzędzie rolnicze. Do zakończenia szkolenia niezbędne jest zjedzenie 99 dusz ludzkich oraz jednej należącej do czarownicy. Wtedy kandydat staje się pełnowartościową Kosą Śmierci, którą posługiwać będzie się sam Bóg Śmierci – Shinigami. Jak wiadomo, każda broń jest przez kogoś tworzona. Tak jest i w tym przypadku. Kosom, podczas ich podróży, towarzyszą Mistrzowie (właściwie Meister). Wybór partnerów nie jest przypadkowy. By móc sprawnie walczyć, dusze majstra i jego narzędzia muszą mieć odpowiednie długości fali – nie mogą się "gryźć". W przeciwnym wypadku, zespół czeka w najlepszym wypadku upokorzenie, w najgorszym – śmierć. Tak właśnie wygląda świat Pożeracza Dusz.

Głównymi bohaterami anime są uczniowie Shibusenu. Maka Albarn to nastolatka, której matka jest Mistrzynią Broni, a ojciec – Spirit-kun – to aktualna Kosa Śmierci Shinigamiego. Sympatyczna, pełna empatii dziewczyna, wiodąca prym na zajęciach, w razie potrzeby zrzuca maskę pokornej uczennicy, zastępując ją bezwzględną determinacją. Jej partnerem jest Soul Evans, który w formie bojowej przyjmuje postać kosy. Chce być postrzegany jako luzak, co czasem mu wychodzi, ale, jak to w życiu bywa, nie wszystko układa się tak, jak sobie zaplanował. Ponad wszystko stawia ochronę życia swojej Mistrzyni, za co nieraz przyszło mu słono zapłacić. Jednak nigdy nie żałował swoich decyzji, a udowodnił, że jest godnym zaufania kompanem. Mieszkają razem w Mieście Śmierci, wraz z kotką o magicznych zdolnościach – Blair.

Kolejną parę stanowią Black Star oraz jego broń – Tsubaki Nakatsukasa. Black Star jest ostatnim żyjącym przedstawicielem Klanu Gwiazdy, znanego z wielkiego okrucieństwa. Chłopak posiada umiejętności skrytobójcy, co pozwala mu walczyć także gołymi rękoma, uderzając falą swojej duszy w przeciwników. Ma manię wielkości, jest niecierpliwy, arogancki oraz nierozsądny. Każdą walkę traktuje jak show, w którym tylko on może być gwiazdą. Twierdzi, że pewnego dnia przewyższy samego boga (nie wiadomo kogo konkretnie ma na myśli). Ten wulkan energii próbuje opanować Tsubaki – prawdziwa oaza spokoju. Jej delikatny charakter kontrastuje z tym, co potrafi zaprezentować w czasie bitwy. A trzeba wiedzieć, że w zanadrzu ukrywa cały arsenał broni, którego nie powstydziłby się żaden shinobi. Shuriken czy bomba dymna, to tylko część możliwości transformacyjnych dziewczyny. Ciekawostką jest fakt, że, w przeciwieństwie do Maki, Tsubaki potrafi świetnie gotować.

Ostatnią drużyną w zestawieniu głównych bohaterów jest trio, skład którego tworzą: syn Shinigamiego, Death the Kid, a także siostry Thompson. Liz i Patty, bo o nich mowa, to dość nietypowe rodzeństwo. Choć nie powstały z jednej komórki jajowej, co raczej rzuca się w oczy, to zmieniając się w broń tworzą parę bliźniaczych pistoletów. Charaktery rodzeństwa również diametralnie się różnią. Patty przypomina autystyczne dziecko, które nie bardzo rozumie, co się dzieje dookoła. Wbrew pozorom, nie raz uratowała w ten sposób życie pozostałej dwójce tworzącej zespół. Z kolei Liz to uosobienie dojrzałego cynizmu. Jej słabością jest strach przed duchami, a także wstręt przed wszystkimi obrzydliwościami. Ich Mistrz, Kid, to chodzący perfekcjonista-pedant. Wszędzie doszukuje się symetrii, a tam, gdzie jej nie ma, próbuje wprowadzić ją własnymi siłami. W zależności od okoliczności albo burzy stary (nie)porządek, albo, jeśli istnieje taka możliwość, poprawia to, co zakłóca harmonię jego zmysłów. Niestety, w osiągnięciu pełnego spokoju duszy synowi Boga Śmierci przeszkadza fakt, że sam jest asymetryczny. W jaki sposób, każdy niech zobaczy na własne oczy.

Oprócz głównych bohaterów przewija się wiele nie mniej ważnych postaci. Mamy wspominanego wcześniej parokrotnie Shinigamiego, który, wbrew imieniu, emanuje humorem i budzi sympatię od pierwszego spotkania. Mamy Spirita, który cierpi na manię ojcowskiej czułości względem córki. Mamy szalonego profesora Franken Steina z wielką śrubą przechodzącą przez jego głowę na wylot. Pojawia się także wiele złych postaci, między innymi czarownice, czy Kishin – Demoniczny Bóg.

Fabuła Soul Eatera może być odebrana w dwójnasób. Dla jednych będzie mocnym punktem produkcji, dla innych największą wadą tej serii. Bardzo prawdopodobne, że obydwie strony użyją podobnej argumentacji. W Pożeraczu Dusz nie znajdziemy niczego, czego nie widzieliśmy w innych anime. Rzuca się to w oczy szczególnie w pierwszym odcinku, co we mnie pozostawiło szczyptę goryczy. Jednak, twórcy powybierali z innych tytułów to, co najlepsze, wrzucili do kotła i wymieszali. Co otrzymali? Mieszankę pozbawioną wad serii, na których bazowali. Niestety, jest to wyrób rzemieślniczy, nie arcydzieło. Dostajemy zatem jazdę po schematach: mamy głównych bohaterów, którzy którzy mierzą się z przeciwnikiem ponad ich możliwości. Śledzimy ich rozwój, wzloty, upadki, przygotowanie do kolejnego starcia, et cetera, et cetera. I choć wcale nie są najsilniejsi, to na końcu właśnie oni pokonują tego złego. Gwoli wyjaśnienia: nie narzekam. Soul Eater naprawdę wciąga, mimo tego, że tematyka oklepana jak pupa kelnerki w najgorszej spelunie. Nie nudzi, ma zapewniać rozrywkę, spełnia swoje zadanie doskonale. Seria zamyka się w 51 odcinkach.

Dochodząc do strony graficznej Pożeracza Dusz, mając ciągle na uwadze wcześniejszy aspekt – fabułę, dochodzę do wniosku, że jest to anime, które miało wywoływać skrajne uczucia. Bo kreskę w Soul Eaterze albo się kocha, albo zupełnie się jej nie trawi. Ja ją pokochałem. Wyrazisty, aczkolwiek mroczny, przypominający XIII, design postaci oraz budynków nie każdemu musi odpowiadać. Podobno nie oddaje w pełni klimatu, jakie powinny mieć japońskie produkcje, ale ja tego nie zaobserwowałem. Uwagę przykuwają zwłaszcza groteskowe Słońce i Księżyc, które uważam za jedne z najlepszych aspektów wizualnych w anime. Jeśli komuś podoba się wygląd Soul Eatera, to niewykluczone, że uzna to za najmocniejszy punkt serii.

Muzyka jest porządnie zrealizowanym dopełnieniem serii. Podczas walk zostajemy uraczeni mocnymi dźwiękami, często nabierającymi właściwości psychodelicznych, co łatwo zrozumieć, gdy poczujemy klimat anime. Gdy akcja się wycisza, naszych uszu dobiegają filuterne, nieraz orientalne motywy. Seiyū również spisują się bardzo dobrze. Głosu postaciom użyczyły sławy, które można usłyszeć w Death Note, Naruto, czy Eurece Seven, do której żywię szczególny sentyment. Nie brakuje również początkujących aktorów, którzy brak doświadczenia nadrabiają niezwykłym głosem. Za przykład niech posłuży Chiaki Migawa, odpowiedzialna za postać Maki Albarn. Dwudziestoletnia seiyū, dla której Soul Eater było pierwszym anime, posiada jedną z najbardziej wyrazistych barw głosu, jakie kiedykolwiek słyszałem. Warto zwrócić uwagę na openingi i endingi, pełne energii, które absolutnie nie nudzą. Od tej strony Pożeraczowi Dusz również nie można niczego zarzucić.

Integralną częścią Soul Eatera jest humor. Jeden z najlepszych, jaki widziałem w produkcjach tego typu. Black Star ze swoim rozbujanym ego, Kid ze swoją obsesją na punkcie symetrii, czy sam Shinigami, który jednym zdaniem potrafi zburzyć całe napięcie i powagę chwili. W czasie trwania serii jest kilka epizodów stricte komediowych, niezwiązanych bezpośrednio z fabułą i śmiem twierdzić, że są wybitne. W takich "specjalach" pojawia się Excalibur – legendarna broń, postać, która bije wszelkie rekordy absurdu swoim irytującym zachowaniem i sposobem bycia.

Soul Eater to seria godna polecenia. Uważam, że to jeden z najlepszych shōnenów powstałych w 2008. roku. Nie ma w nim dłużyzn, tak charakterystycznych dla pozostałych anime opierających się na wydawanej na bieżąco mandze. To jedna z największych zalet dziecka studia Bones. Jak wspominałem wcześniej – ma zapewniać rozrywkę i wywiązuje się z zadania w stu procentach. Przeszkadzać może mało oryginalny pomysł, jednak forma jest zrealizowana tak dobrze, że tylko kompletni malkontenci nie znajdą przyjemności w oglądaniu Pożeracza Dusz.