Rok 1614, era Keichō, Ieyasu Tokugawa, były shōgun, postanawia wyznaczyć swojego następcę. Jego wybór ma paść na jednego z dwóch synów Hidetady Tokugawa – Kunichiyo, bądź jego starszego brata Takechiyo. W celu rozwiania swych wątpliwości, Tokugawa wraz z przywódcą shinobi Hattori Hanzō, organizują pojedynek między czołowymi wojownikami dwóch zwaśnionych klanów – Kōga oraz Iga, reprezentującymi każdego z synów Hidetady. Każdy klan ma wyznaczyć dziesięciu najlepszych wojowników i stoczyć walkę na śmierć i życie z wybrańcami drugiego klanu. Klan, który pozostanie przy życiu, rozwiąże ostatecznie konflikt o następstwie shōguna.

Tak rozpoczyna się historia tocząca się w anime Basilisk: Kōga ninpō chō, będącym adaptacją powieści Fūtarō Yamady o tym samym tytule. Seria liczy sobie 24 odcinki, a jej produkcją zajęło się studio Gonzo, odpowiedzialne m.in. za niezbyt udaną serię Samurai 7, adaptację Siedmiu samurajów Akiry Kurosawy.

Fabuła Basiliska ewidentnie nawiązuje do innej znanej nam powieści – Romeo i Julia Williama Shakespeare'a. Dwa zwaśnione od dawna rody i miłość, która zostaje wystawiona na ciężką próbę. Wydaje się więc, że jest to kolejna próba żerowania na znanym i sprawdzonym pomyśle... nic bardziej mylnego. Basilisk ukazuje nam bardzo ciekawą fabułę, ukazującą świat shinobi od kuchni – świat w którym honor, dobro klanu, musi rywalizować z najcenniejszym z uczuć – miłością. Jest to wspaniały obraz kultury japońskiej, dumy tego kraju, wyważenia, oraz poświęcenia. Jeżeli ktoś choć trochę interesuje się kodeksem bushidō, czy też historią Japonii, zrozumie zasady panujące w owym czasie. Basilisk to także nawiązanie do historii Kraju Kwitnącej Wiśni, splamionej krwią ludzi, którzy poświęcili się dla dobra państwa. Fabuła stoi na bardzo wysokim poziomie, gdyż nie jest to tylko bezmyślny pokaz sztuki ninjutsu, ale także udana próba ukazania nam ideałów płynących z niej. Te wszystkie aspekty sprawiają, iż ta historia jest nam bliższa, aniżeli w innych anime o podobnej tematyce (ot choćby Naruto).

Od strony technicznej nie mam Basiliskowi nic do zarzucenia. Studio Gonzo spisało się rewelacyjnie. Kreska jest znakomita, a animacja stoi na najwyższym poziomie. Walki są dynamiczne i sprawiają, że człowiek aż łaknie się do obejrzenia kolejnej z nich. Postacie są wykonane bardzo szczegółowo, sprawiając, że są przyjazne dla oka. Mogę mieć jedynie zastrzeżenia do wyglądu postaci, gdyż niekiedy ma się wrażenie, iż są one z innej planety. Jest to mały mankament, zważywszy, że występuje w większości japońskich produkcji. Tło, jak i krajobrazy także są wysokiej próby.

Niewątpliwie dobre anime musi charakteryzować się ciekawymi postaciami. W Basilisk występuje ich wiele. Każdy z nich ma swoje własne rozterki, które łączy okrutna powinność bycia shinobi. Ból, cierpienie, strata bliskich, to coś co jest dla nich chlebem powszednim. Nie ma wyraźnego podziału na dobrych i złych, gdyż tak naprawdę każdy walczy dla przetrwania swego klanu. Jak przystało na ninja, każda z nich specjalizuje się w wybranej technice. Ciężko nie zauważyć tutaj niektórych nawiązań z Naruto, lecz jest to naturalne, gdyż obie serie nawiązują do starodawnych opowieści o shinobi. Podobnie jak w Naruto, doświadczymy tutaj dōjutsu (techniki manipulacji wzrokiem), czy też sztuki przemiany. Nie uważam jednak, by było to plagiatem, gdyż oba tytuły pomimo podobnej tematyki, traktują świat shinobi w zgoła inny sposób.

Muzyka jest dobra, lecz jest jej niestety trochę za mało (co być może ma związek z tym, iż jest to dość krótka seria). Seria posiada po jednym openingu i dwóch endingach. Wszystkie stoją na wysokim poziomie i nawiązują do historii panującej w anime. Oprócz tego mamy do dyspozycji trochę tradycyjnej muzyki orientalnej – flety, bębenki, sitary. Muzyka jest nastrojowa i umila całość, lecz jak wspomniałem, jest jej za mało.

Walki odbywają się zarówno na broń białą (np. sai) jak i poprzez sztukę ninjutsu. Są dynamiczne, nie nudzą i przede wszystkim nie są przewidywalne. Nie ma wyraźnego podziału, że teraz ten musi zwyciężyć, a ten umrzeć, co jest bardzo dużym atutem serii. Pojedynki bywają strasznie krwawe, więc polecam tę serię trochę starszym czytelnikom.

Basilisk: Kōga ninpō chō jest wspaniałą opowieścią o miłości i poświęceniu, jakie niesie ze sobą przybranie tytułu ninja. Wprawia człowieka w zadumę nad tym, jak (z perspektywy dzisiejszych lat) straszliwe jest życie jednostki, będącej skazaną na walkę. Przejęła mnie ta historia i sprawiła, że poczułem jeszcze większy szacunek do shinobi, ich ideałów, kodeksu... Jeżeli ktoś z was interesuje się tym tematem, lub po prostu pragnie chwilę pomyśleć nad tym, co niesie wojna, niech sięgnie po ten tytuł. Uwierzcie mi, nie zawiedziecie się.